Karibu!

Het is alweer even geleden dat ik iets van mij heb laten horen. Ik heb het dan ook ontzettend druk gehad. Nu ben ik alweer ruim twee weken in Tanzania. Weer een totaal ander Afrika dan het zuidelijke deel. In Tanzania spreken ze Swahili en Karibu betekent welkom :-).

Voor mijn vertrek naar Tanzania heb ik nog een paar dagen doorgebracht in nationaal park Marakele in Zuid Afrika, waar ik een lachwekkende ervaring heb gehad, die ik jullie niet wil onthouden.

Op de campsite heb ik kennis gemaakt met mijn buren, Louis en Maria. Ontzettend aardige mensen, die mij uitnodigen voor een borrel, braai (zuid afrikaans voor barbecue) en ’s ochtends met hen door het park te rijden. Zo gezegd, zo gedaan. Een gezellige avond gehad en de volgende ochtend vroeg op pad om wild te spotten. Helaas waren er weinig dieren, dit kennelijk tot de verveling van Maria. Zij duwt vervolgens een CD in de CD speler en even daarna klinken de stemmen van zwarte afrikaanse gospelzangers door de ruimte. Op zich niks mis mee, mooie muziek. Echter, rijdend door de natuur, ramen open en dan de radio voluit, mwah….. Ik, zittend op de achterbank, kreeg volledig de slappe lach. Rijd ik door de prachtige natuur van Marakele met keiharde afrikaanse gospelmuziek. Ik dacht erin te zullen blijven :-). De rit heeft gelukkig niet heel lang geduurd. Wij hebben trouwens ook geen wild meer gezien ;-).

Vervolgens na het inleveren van mijn camper, heb ik nog een paar dagen doorgebracht bij mijn vrienden Charles en Alejandro, in hun prachtige hotel Casta Diva in Pretoria, Daarna ben ik op het vliegtuig gestapt naar Iringa in Tanzania.

Eerst vliegen naar Dar es Salaam, nachtvlucht, vervolgens een paar uur buiten moeten wachten, omdat de vlucht naar Iringa van een andere “ luchthaven” vertrekt, en deze pas om 06.00 uur ’s ochtends opengaat.

Weerzien na 25 jaar met Wim

Weerzien na 25 jaar met Wim

Gelukkig hadden Wim en Carla (Wim is een oud-collega die samen met zijn vrouw 2 jaar in Iringa verblijft en daar vrijwilligerswerk doet) mij niet vantevoren geïnformeerd over het vliegtuig waarmee ik naar Iringa zou vliegen, want dan had ik wellicht de trein genomen. Het was een 12 persoons vliegtuig en toen ik het zag vond ik het wel even spannend. Maar ik heb genoten van de vlucht. Hartstikke leuk zo’n klein 12-persoons vliegtuig! En bij aankomst in Iringa een zeer warm onthaal door Wim en Carla. Wat een prachtig begin van mijn verblijf in Tanzania! Wim en Carla doen beide vrijwilligerswerk. Carla is verbonden aan de universiteit en Wim verleent met zijn kennis

Weefafdeling NeemaCraft

Weefafdeling NeemaCraaft Iringa

Medewerkster shop NeemaCraft

Medewerkster shop NeemaCraft

Shop NeemaCraft

Shop NeemaCraft

ondersteuning aan NeemaCraft. Dit is een geweldig initiatief waarbij mensen met een lichamelijke beperking, de kans krijgen om te werken in een werkplaats waarbij zij bijvoorbeeld zelf papier maken, stoffen weven, hout verwerken, naailes krijgen etc. Overigens wil ik in dit kader nog opmerken dat bij de productie van papier, olifantenmest wordt gebruikt. Kortom….recycling :-). Ik ben diep onder de indruk van wat ik daar heb gezien. Dove mensen runnen het restaurant, doen de schoonmaak, doen houtbewerking, mensen die niet kunnen lopen of maar zeer beperkt bij gebrek aan benen (gevolgen polio zijn hier nog duidelijk zichtbaar) of invaliditeit anderszins naaien toilettassen, weven de stoffen, maken kleding etc. En al deze eigen gemaakte producten worden verkocht in de winkel van NeemaCraft. Ook wil een aantal gehandicapte mensen graag

Paulina (NeemaCraft) her daughter and nephew

Paulina (NeemaCraft) her daughter and nephew

ondernemer worden. Wim heeft hiervoor een trainingsprogramma ontworpen en begeleidt deze mensen in dit proces. Bij een goede kans van slagen, waarin de mensen duidelijk aantonen over ondernemerschap te beschikken, krijgen zij een startkapitaal om met hun bedrijf te beginnen. Tijdens mijn verblijf heb ik twee maal een training bijgewoond en een deel van mijn eigen kennis met deze mensen mogen delen. Waarbij de vertaling wordt gedaan door een medewerkster die Swahili spreekt en de gebarentaal beheerst. Voor mij op mijn reis een totaal nieuwe indruk en ik blij dat ik dit heb mogen ervaren. Wat een kracht en humor bij deze mensen. Dit ondanks de omstandigheden waarin zij leven. Chapeau!! Dit alles stemt mij tot een diep nadenken. De tijd zal het leren wat ik hiermee kan en ga doen.

Trip to Ruaha national park

Trip to Ruaha national park

In Tanzania zie ik een ander Afrika. Veel Arabische en Indiase invloeden, ook veel meer moslims. Politiek is corrupt (althans afgaand op de lokale bevolking) en de infrastructuur laat te wensen over. Ook is Tanzania duurder dan de zuidelijke afrikaanse landen. Voor startende ondernemers is het hier overigens wel een zeer aangenaam klimaat. De eerste 5 jaar hoeven zij geen belasting te betalen, vervolgens veranderen ze na 5 jaar de naam van het bedrijf en hoeven wederom voor een periode van 5 jaar geen belasting te betalen. Door verandering van de naam blijven ze startende ondernemer en hoeven dan tot in lengte van dagen geen belasting te betalen. Tjsa….ook een vorm om ondernemerschap te stimuleren.

Verder is het hier voor vrouwen not done om in korte- rok of broek te lopen. Op een middag loop ik in een korte rok door Iringa en voel en zie dat waar ik loop, alle ogen gericht zijn op mij. Laat ik in miin

Paulina (NeemaCraft) her daughter and nephew

Paulina (NeemaCraft) her daughter and nephew

Iringa

Iringa

naïviteit denken dat zij mijn schoenen mooi vinden :-), echter allengs kwam ik erachter dat het niet mijn schoenen waren. Het gedeelte been wat de goegemeente van mij zag was not done. Met respect voor de bevolking heb ik dus een lange jurk gekocht en mijn benen vanaf dat moment deels bedekt.

 

wordt vervolgd………..

 

Karibu tena

 

Advertisements