Ik ben alweer ruim 1,5 maand in Namibië en ik geniet nog steeds met volle teugen. Na mijn ervaringen in het Kaokoveld, heb ik een paar dagen relaxed doorgebracht om vervolgens de draad van het rijden weer op te pakken en 3 dagen door Etosha gereden. Daarna een paar dagen doorgebracht bij vrienden, die aan de Okavango delta een prachtige bushcamping hebben en ben ik nu aanbeland op een locatie, Mahango game reserve, nabij de Botswaanse grens.

Okavango aan mijn voeten

Okavanga aan mijn voeten

Ook dit is weer een prachtige campsite en de Okovango rivier heb ik nog steeds aan mijn voeten.

 

Een korte terugblik.

Etosha is wederom prachtig, ik geniet met volle teugen van de prachtige natuur en de diversiteit in natuur die dit park heeft alsook van de dieren. Ik rijd door het gigantische natuurreservaat met zebra’s, giraffes, wildebeesten, kudu’s, orixen om mij heen, prachtige leeuwen, spotted hyena’s, jackals en jawel…twee black rhino’s. Overweldigend. Ik kan er geen andere woorden aan geven. Daarbij de uitgestrektheid van de enorme “saltpan” en de wijdse uitgestrektheid van het gebied, maakt dat ik mij klein en nietig voel. Ik breng hier uren door, volop genietend van de stilte (geen mensen) en de geluiden van de natuur.

Black rhino

Black rhino

Ik voel mij nu veel relaxter en meer ontspannen dan mijn eerste reis door het zuiden van Afrika. Het voelt meer vertrouwd, ik weet beter wat mij te wachten staat en voel mij meer verbonden  met de lokale bevolking. Wat niet wegneemt dat ik altijd uiterst alert ben.

 

 

Na Etosha, heb ik een paar dagen doorgebracht op een campsite net buiten het park.

Uitstekende service at the campsite

Uitstekende service at the campsite

Ik kan iedereen die Etosha wil bezoeken, aanraden om niet in Etosha te kamperen, met uitzondering van het Hamalil (middendeel) omdat de campsites buiten het park beter , verzorgder en kleinschaliger zijn. Daarbij is de service beter en zijn de prijzen lager. Tsja…. daar hoef ik dan niet lang over na te denken. Ik houd overigens sowieso niet van die grote campsites, veel lawaai en erg onpersoonlijk. Voor mij past dat niet in de natuur van die omgeving. Na Etosha ( het kost mij moeite om afscheid te nemen van deze omgeving) rijd ik naar vrienden, Neill en Elmarie, in Simanya, Zij hebben hier een prachtige, kleinschalige, ecologische bushcamping aan de Okavango rivier, met aan de overkant van de rivier Angola.

Ik parkeer mijn “ 4 wheel drive huisje” aan de rivier en wordt even onderdeel van de gezelligheid die zij weten te creëren. Als ik er ben zijn er ook familieleden en vrienden en de sfeer is ontspannen en plezierig. Overdag lekker mijn eigen dingen doen en ’s avonds gezellig met elkaar braaien (barbequen). En dan niet op een gas of kolenbarbeque, nee, in een boma met hout. Neill bereidt daar het lekkerste vlees (ribbetjes van schaap, lam,beef steak etc),

Brood in de "braai" oven

Brood in de “braai” oven

hij bakt brood in de boma, en allerlei andere, zeer smakelijke gerechten. Het zitten rond de boma maakt dat wij allemaal onderdeel zijn van de braai en zien hoe de gerechten worden klaar “gebraaid’ :-). Veel eten, drinken en lachen.

Overdag badderen wij in een klein pooltje in de Okavango river. De rivier zelf is niet vertrouwd, niet alleen vanwege de enorm sterke stroming maar mede doordat het er wemelt van hippo’s en krokodillen. Zou toch een naar einde van mijn trip kunnen betekenen.

Koeien in de Okavango

Koeien in de Okavango

Op enig moment zitten wij met elkaar in dit pooltje, worden wij van achteren benaderd door …. een kudde koeien. Zij willen hun dorst lessen en stappen rustig bij ons in de pool. Voor mij is dit de eerste keer in mijn leven dat ik heb gebadderd met een kudde koeien (ongetwijfeld ook de laatste keer :-)).

Ook krijg ik verhalen te horen over de grensoorlog tussen Angola en Zuid-west Afrika (thans Namibië). Twee mannen in ons gezelschap hebben 35 jaar geleden in dit gebied gevochten tijdens de grensoorlog tussen Zuid-west Afrika en Angolo. Even een andere tijd en een andere wereld.

Na deze heerlijke dagen rijd ik door naar Mahango, waar ik bij een tussenstop nog een klein ietsiepietsie had met het water op de campsite. Ben ik mij ’s avonds aan het douchen, zie ik dat mijn lichaam erg bruin aflaat. Ik verkeer in de veronderstelling dat dit stof en zand is, dat door transpiratie aan mijn lichaam is gaan kleven. Ik boen mij flink schoon (denk ik). Het is inmiddels donker geworden en ik begin mijn eten te bereiden en kook water op het houtvuur. Om te zien of het kookt licht ik bij met mijn zaklantaarn en zie dat het water vies bruin is. Brrr….het water uit de kraan is dus erg smerig en tap nieuw water uit mijn camper, wat gelukkig schoon en helder is. Mij op dat moment niet realiserend dat ik mij ook met dat water heb gedoucht. Dat wordt mij de volgende ochtend duidelijk……kijk ik in de spiegel en zie dat mijn blonde haar bruin is geworden. Grrrrrr….. Na veel wasbeurten is het nu weer redelijk blond. De waterleiding was geloof ik niet echt schoon.

Ik bereid mij nu, tijdens mijn verblijf in Mahango, voor op het volgende deel van mijn trip (overigens is het merkwaardig en tegelijkertijd een prachtig geluid als je ‘s nachts de hippo’s hoort, die zich melden vanuit het water).

Voor de nieuwjaarsviering heb ik maar het zekere voor het onzekere genomen en een kamer geboekt in een lodge in Zimbabwe. Dit omdat ik geen idee heb hoe hier oud- en nieuw wordt gevierd en dus ook niet weet hoe veilig het is op campsites.

Kerst voelt voor mij ver weg, sterker nog, ik heb er eigenlijk helemaal geen idee van. Het is hier tropisch warm (hoge luchtvochtigheid) en ik loop de hele dag in korte broek, t-shirt en flip-flops. Op de campsite is ook niets wat aan de kerst doet denken. Alleen de momenten dat ik op Facebook ben, realiseer ik mij dat, velen van jullie die dit lezen, midden in de kerstsfeer zitten.

Het gaat dus enigszins aan mij voorbij.

Neemt niet weg dat ik van deze gelegenheid gebruik maak om jullie allemaal hele fijne feestdagen toe te wensen.jumia3-1024x680

 

Lieve groet en ñanikumone

vanuit een warm Mahango

Janet

 

Advertisements