IMG_6301

Himba

De volgende dag, na de ervaring in de bush met de Himba en mijn overpeinzingen ;-), besluiten we om dieper het Kaokoveld in te duiken. In 1e instantie zouden we nog een dag doorbrengen bij de Himba, maar ik voel mij daar niet comfortabel bij. Nog een dag kijken naar hoe zij de dag doorbrengen, is voor mij teveel gevraagd. Aldus de rivierbedding verlaten en op pad naar onze volgende stop. Dit is bij een klein stromend riviertje, wederom in the middle of nowhere. En het verbazingwekkende is dat, waar wij ook rijden, of stoppen, er altijd mensen uit het niets komen opduiken. Die leven in hutten ergens in de bush, onttrokken aan het blote oog. De omgeving is prachtig en het rivierwater lekker warm. Dit biedt de mogelijkheid tot het nemen van een soort van een douche bij een klein watervalletje. Hoe puur kan het zijn! Wederom het eten bereid op een houtvuur. Ik raak inmiddels bedreven in het maken van vuur. Het gaat steeds gemakkelijker. De pannen op het vuur en de gids maakt het avondeten wat zij gewend zijn te eten. Maïsmeel aangemaakt met water en vlees gekookt met uien en aardappelen. Mwah….ik heb wel eens lekkerder gegeten ;-). ’s Avonds houtvuur opgestookt en het is een heerlijke avond, onder een geweldige sterrenhemel. Dat is trouwens ook een kenmerk van dit land, die enorme oneindigheid van de donkere hemel met twinkelende sterren. Overweldigend. De volgende ochtend besluit ik om afscheid te nemen van de gids. Het waarom zal ik later nog wel eens uitleggen. In de afgelopen dagen zijn er teveel dingen voorgevallen, dat ik mij er niet meer prettig en veilig bij voel. Na een zeer unheimische rit, met veel bedreigingen van zijn kant, heb ik hem afgezet in Opuwo. Op dat moment voel ik mij bevrijd en opgelucht. Gelukkig kan ik via een mij bekende hoteleigenaar, een nieuwe gids regelen. Dit voelt aanmerkelijk beter en weer ga ik op pad en vertrekken wij naar het noorden van Namibië, tot de grens met Angola. Deze gids is half Herero, half Himba oftewel zijn vader is van de Herero stam en zijn moeder is Himba. Het gebied aan de Kunene rivier is prachtig. Geweldige vergezichten, mooie mensen. En waar wij ook rijden en stoppen voor het maken van foto’s, verschijnen er Himba’s. Opmerkelijk, IMG_6308Kunene riverwant als ik zo rijd, heb ik het gevoel helemaal alleen te zijn. En dan, zo maar, als je het niet verwacht, staat er een weer een Himba langs de kant van de weg. Gelukkig spreekt mijn chauffeur/gids de taal en dat maakt het allemaal wat gemakkelijker. Wij vinden een plek aan de Kunene rivier om te overnachten en regelen via lokale bevolking, verse vis. Deze wordt door Hendrick, mijn gids, bereid en het smaakt heerlijk. Een prachtige avond aan de Kunene rivier, volle maan, helaas is het een beetje bewolkt. In de vroege morgen lukt het mij toch een foto te maken van de volle maan met de weerschijn in de Kunene rivier. Op dat moment voel ik mij totaal alleen, in een wereld die mij vreemd is en tegelijkertijd volledig vertrouwd aanvoelt. Zo in mijn een eentje, in de vroege morgen, in het noorden van Namibië, voel ik mij heel alleen en tegelijkertijd zeer rijk. Dat ik dit mag ervaren. Op dat moment ook het gevoel dat ik het graag zou willen delen met iemand die dicht bij mij staat. Die begrijpt wat dit gevoel is. Anyway….dat is nu even niet zo…en ik geniet er dus van … helemaal in mijn uppie. En dat is goed. Ik kan dat gevoel nu met jullie delen, dus toch nog iets. In de volgende dagen maak ik kennis met de familie van Hendrick, mijn gids. Wij rijden/crossen door de bush, Hendrick is de chaufeur en ik begrijp totaal niet dat iemand hier zijn weg kan vinden. Ik heb het vertrouwen dat hij het wel weet en dat klopt, want wij komen telkens op de juiste plek. En dat in een gebied zonder wegen, alleen een klein zandspoor tussen de Mopanibomen door. Wij rijden voorbij aan diverse Himba en Herero dorpen (een paar hutten in een cirkel omheind door verdorde takken). Ik maak kennis met de lokale drankstokerijen en bars (wederom een paar hutten, in de ene hut wordt de drank met alcohol gemaakt , in de andere hut verkocht). De barhutten waar de mannen ’s ochtends om 11.00 uur al beginnen met drinken tot ze niet meer kunnen. Overigens bij zo’n barhutje moet je voorstellen dat er ongeveer 5 mensen in zo’n hutje passen. Dit is ook een onderdeel van het bestaan van de Herero en Himba. (Herero en Himba zijn van oorsprong één stam, de Chimba, later gescheiden in twee stammen. Tot heden spreken ze dezelfde taal). Het dorp van de familie van mijn gids bestaat uit 7 hutten. IMG_6411De familie is blij dat ze hun kleinzoon en neef weer eens zien. Grootvader is ernstig ziek en zit in een rolstoel (merk “Jaguar”, dat dan weer wel.) Op een later moment ligt hij op een matje op de grond met een grote pot Paracetamol naast zich. Voor mij schrijnend om te zien en ik voel mij machteloos. Zij willen ons op een lunch trakteren echter wij zijn te vroeg en de kip is nog niet klaar. Op enig moment hoor ik een kip enorm kakelen en komt de gids met de levende kip aanlopen met de vraag of wij deze in de auto mee kunnen nemen om ’s avonds te eten. Ik met een levende kip op mijn schoot in de auto? Lijkt mij geen goed plan. En aldus wordt de kip ter plekke geslacht en nemen wij hem geplukt en wel mee en wordt hij ’s avonds verorberd. Het is taai vlees, totaal anders dan wat wij in Nederland gewend zijn. Wij brengen een nacht door bij de cattlepost van de familie oftewel de kraal waar de koeien worden opgevangen en geteld. Overdag lopen de koeien door het veld IMG_6435en worden bewaakt door de hoeders. Ook zien wij hoe mensen diep onder de grond, ochre stenen uit de rotsachtige grond slaan. De grondstof voor het rode smeersel waar de Himba vrouwen zich mee insmeren. Levensgevaarlijk hoe deze mannen en vrouwen werken. De ladders die hen tot diep onder de grond brengen, zijn takken van bomen en zij klauteren als apen langs deze takken om bij de grondstof te komen. De stenen worden verkocht en is dus een middel van bestaan. Het is een voor mij totaal onbekende wereld waar ik in terecht gekomen ben en ik ben verbaasd over mijzelf hoe snel ik mij in aan de verschillende omstandigheden en situaties aanpas.

Wij hebben veel gereden, ik heb een overweldigende natuur mogen ervaren en gedurende deze dagen veel mogen beleven. Weinig dieren gezien maar wat ik aan cultuur heb mogen zien en daar voor een paar dagen deel van heb mogen uitmaken, compenseert dat volledig. Het laat op mij een diepe indruk achter en ik zal nog vaak aan deze dagen en deze mensen terugdenken. Deze mensen, die zo weinig hebben en datgene wat ze hebben, delen ze met anderen. Alles wat ik heb gezien en ervaren deze afgelopen dagen, raakt mij, tot in het diepste van mijn kern.

IMG_6459

 

Ik ga nu weer verder, alleen, op weg naar nieuwe avonturen. Tot de volgende blog.

 

Lieve groet vanuit een zonovergoten Namibië

Janet

Oh ja……en dit alles in een temperatuur van 35o ….;-)

 

 

 

Advertisements