Op het moment dat ik dit typ, zit ik aan de oevers van de rivier de Kunene met uitzicht op de Epupa waterfalls en aan de overkant van de rivier Angola, in een temperatuur van 35 graden en een hoge luchtvochtigheid. Gisteren (lees zaterdag 29-11) ben ik hier aangekomen, na een rit van 3 uur over een gravelroad en een afstand van 180 km.

Afgelopen donderdag ben ik met de camper vanuit Windhoek vertrokken. Een dag later dan gepland. De vertraging werd veroorzaakt doordat er nog 2 nieuwe banden geplaatst moesten worden. Dit vanwege dat de banden die onder de auto zaten te weinig profiel hadden om er veilig mee te rijden. En ik vertrek liever een dag later met een gevoel van veilig rijden dan strikt vasthouden aan een schema. Ik heb hierin gelukkig geen enkele verplichting.

Na een, toch enigszins emotioneel afscheid van de mensen in Transkalahari Inn, (de lodge van vriendin Wil waar ik bijna 3 weken heb doorgebracht) en Wil, vertrek ik naar Kamanjab. Deze mensen zie ik voorlopig niet meer omdat ik nu écht aan mijn (2e) rondreis ben begonnen en de camper acher zal laten in Johannesburg, Zuid Afrika (vertrekpunt is Windhoek, Namibië).

De eerste kilometers, na vertrek, voel ik een gezonde spanning. De spanning van…is de auto betrouwbaar, hoe rijdt het in deze auto, hoe zijn de wegen etc. Dit gevoel verdwijnt al snel en opgeruimd, met de radio aan, rijd ik naar Kamanjab, met als uiteindelijke doel Epupa, in het noorden van Namibië. Daar zal ik een gids treffen die met mij 10 dagen door het Kaokoland gaat rijden, het land van de Himba bevolking. Een bezoek, in mijn uppie, aan het Koakoveld, is mij afgeraden. Het gebied is hiervoor te onherbergzaam, vandaar de begeleiding van een gids.

Ik voel mij heerlijk ontspannen en voel minder druk dan tijdens mijn vorige reis. Ik heb mij dan ook voorgenomen om in een rustiger tempo te reizen dan de voorgaande keer. Deze tweede keer in Afrika, voelt als een soort thuiskomen. Hoewel ik daarbij tegelijkertijd wil opmerken dat in een plaatsje als Opuwo, waar ik gisteren was om boodschappen te doen, het vreemd blijft aanvoelen om daar nagenoeg als enige blanke te zijn. Ik ben dan ook zeer waakzaam en alert. Dit overigens niet ten nadele van de lokale bevolking. Het is mijn instinct. Ook het feit dat er verkiezingen zijn, is voor mij een vreemde gewaarwording, in de zin dat de beelden die ik bij verkiezing wel eens zie op TV, nu in werkelijkheid zie. In de the middle of nowhere zie je mensen in een rij staan, voor een verkiezingstafel (bureau kun je het niet noemen omdat er alleen een tafel staat waar mensen hun stem uitbrengen). Tevens wordt er op de radio gewaarschuwd voor excessen, dit vanwege de verkiezingen, het is een nationale feestdag en de salarissen uitbetaald zijn. Gevolg, enorm drankgebruik en veel ongelukken. Gelukkig is voor mij de trip goed verlopen.

Ook de voor de 2e keer alleen reizen, met een camper, door Afrika en dat gedurende zo’n lange periode. Ik weet niet wat het mij gaat brengen. Wel is het, net als mijn voorgaande trip, dat overal waar ik kom, ontzettend leuke mensen ontmoet. Van lokale bevolking tot touristen uit Duitsland, Zwitserland en, hoe kan het ook anders ….. Nederland :-). Deze, hoewel vluchtige, contacten hebben voor mij een waardevolle betekenis. Niet alleen dat ik hierdoor een kijkje krijg in het leven van de ander ook de uitnodigingen die krijg. Zoals een bezoek aan een rhino farm waar neushoorns worden gefokt t.b.v. de hoorns, een uitnodiging om in een lodge te overnachten, een stekker die ik van Nederlanders mag lenen. En toeval bestaat niet, de overeenkomst tussen deze laatstgenoemde Nederlanders en mij is, dat wij dezelfde achternaam hebben en de man van origine uit Dwingelo komt. In Nederland ga ik ze weer opzoeken, om de stekker terug te geven wat leven we toch in een kleine wereld 🙂 .

De komende dagen ga ik dus rondreizen in Kaokoveld. Voor de zekerheid heb ik een satelliet telefoon bij mij.

In mijn volgende blog deel ik graag mijn ervaringen met jullie.