Het is rond de klok van achten ’s avonds. Aan mijn voeten de Indische Oceaan, achter mij, mijn camper. Ik heb een vuurtje gestookt voor de warmte. Het is een koude avond. De golven beuken tegen de rotsen. Vandaag enorme golven vanwege een storm ergens anders op de wereld (voor zover ik via internet op mijn mobiele telefoon kan nagaan).

Ik ben met de laatste dagen van mijn verblijf in Afrika bezig en overdenk de afgelopen periode. Hoe is het gegaan, wat heeft het mij gebracht, hoe ga ik straks verder?

kampvuurOm met de laatste vraag te beginnen…. Geen idee. Mijn voornemen aan het begin van deze time-out fase, was dat ik ontwikkelingswerk wilde gaan doen. Onderzoek doen naar de leefwijze van de zwarte vrouw in Afrika en wat zij nodig heeft om in haar bestaan te voorzien.

Om nou te spreken van onderzoek, is wel een heel groot woord. Ik heb wel veel gesprekken gevoerd met zwarte vrouwen maar ook met zwarte mannen alsook blanke mannen en vrouwen. Kan ik hier voor mijzelf conclusies uit trekken?? Op dit moment moet ik daar het antwoord op schuldig blijven.

Wel heb ik deze afgelopen periode geleerd om zelfstandig en alleen mijn pad te bewandelen. Juist door het alleen reizen ben ik in situaties terecht gekomen waarvan ik ten stelligste overtuigd ben dat als ik met anderen had gereisd, ik deze ervaringen niet had kunnen opdoen.

savanne

De ervaringen van de afgelopen periode hebben mij veel gebracht. Ik heb mijzelf in diverse omstandigheden leren kennen en voel nu tegen het eind van de rit, dat ik rustiger en veel meer ontspannen ben geworden. De spanning aan het begin van deze periode, met name omdat ik geen planning had, geen idee welke kant het uit zou gaan, ben ik kwijt. Ik plan mijn reis per dag ,ontspannen en vol vertrouwen wetende dat het goed komt. Het einddoel staat vast en ik weet in hoeveel dagen ik dit moet bereiken. Dit is voor mij een houvast dat ik nodig heb. Nu ik dit zo neerschijf, besef ik dat dit wel weer heel erg NLP is. Oftewel… het brein heeft een doel nodig.

Wat heb ik ervaren?? Teveel om in een blog neer te pennen. Ik houd een dagboek bij (waar ik overigens niet elke dag in schrijf omdat teveel verplichting geeft) en aan de hand van de foto’s kan ik veel situaties weer voor de geest halen. De tijd is voorbij gevlogen.

brug

Het meest opmerkelijke vind ik dat iedereen die ik spreek, zowel mannen als vrouwen, vol bewondering zijn over het feit dat ik alleen reis, in een camper. Zij vinden het moedig en vragen zich af of ik nooit bang ben. Ook verbazen zij zich erover dat ik geen man bij mij heb. Men vindt dit vreemd. Een zwarte man heeft zich zelfs aangeboden om met mij babies te maken. Humor!

Ben ik moedig? Ik weet het niet en ik sta er ook niet bij stil. Ik doe en voel mij vrij en onbevangen. Een gevoel dat ik jaren niet meer heb gehad. Dàt heeft deze reis mij in elk geval wel gebracht. Durven loslaten van een krampachtige controle. Het gebeurt zoals het gebeurt. En waar ik mijn invloed kan aanwenden doe ik dat. Verder ben ik een individu die haar eigen gangetje gaat. Genieten en laten gebeuren. Niet continu sturen (behalve in de auto, anders krijg ik wel heel grote problemen) en het naar mij toe laten komen. Geen verwachtingen hebben waardoor er ook geen teleurstellingen zijn. Moet ik dit ook toepassen in mijn werkzame leven? Ik denk het wel.

Want zoals hiervoor al geschreven, ik heb geen idee wat ik straks ga doen als ik terug ben in Nederland.

Ik kan het nu gewoon niet bedenken. En gezien de ervaringen van deze reis is het ook wat dit betreft, nu tijd om het los te laten en de ideeën de ruimte te geven.

Mocht je als lezer van dit blog een idee hebben, dan nodig ik je hierbij uit om die ideeën te spuien. Dit kan per e-mail naar janet.kuiper@planet.nl of gewoon als reactie op deze tekst in dit blog.

Als ik terug ben ga ik graag de gesprekken met jullie aan.

Wat mij verder opvalt is dat naarmate ik naar het zuiden van Afrika afreis, het aantal blanken toeneemt. Ook het aantal blanke toeristen neemt toe. Ik mis hierbij de gemoedelijkheid, de humor en de blijheid van de zwarte bevolking, voor zover ik die heb mogen ervaren. Zij leven bij de dag.

De laatste dagen van de periode Afrika zijn aangebroken. Als ik tijd (en zin) heb zal ik nog een aantal belevenissen met jullie delen zoals bijvoorbeeld dat ik als speciale gast ben uitgenodigd bij een honorary rangers braai.

Voor nu sluit ik mijn bespiegelingen af en zeg tot gauw!

Lieve groet

Janet