In de vroege ochtend vertrokken vanuit Solitaire naar Sesriem, om het hoogtepunt van mijn reis te gaan beleven, bezoek aan Sossusvlei en Deadvlei. De afstand is ruim 80 km. en ik kom tegen 09.30 uur aan in Sesriem, op de campsite en tevens de toegang naar Sossusvlei en Deadvlei.

Voor 2 nachten een plaatsje gereserveerd en een entreekaart gekocht. Ik wil nl. graag de zonsopkomst en zonsondergang in Sossusvlei beleven en Sesriem Canyon bezoeken. De receptioniste wijst mij via een kaartje de weg naar Sossusvlei, niet echt moeilijk want er is maar 1 weg. Tevens legt zij mij uit als ik nabij Sossusvlei ben, er 4×4 auto’s klaar staan om bezoekers naar het laatste stuk van Sossusvlei en Deadvlei te begeleiden, uiteraard tegen betaling.

Welgemoed rijdt ik tegen tienen richting mijn bestemming. Een stuk van ongeveer 65 km. wat mij ruim een uur in tijd kost omdat er niet harder gereden mag worden dan 60 en ik de tijd neem om foto’s onderweg te maken. Geen flauw benul van wat mij verder te wachten staat.Ik kom aan op het centrale punt waar vervoer klaar staat om bezoekers naar het eindpunt te brengen. Het is dan inmiddels over elven en ik mij meld mij bij één van de chauffeurs. Ik ben op dat moment de enige klant. Onderweg stoppen wij bij een vakantieganger die dacht dat hij zelf in het mulle zand met zijn 4×4 wheel drive Sossusvlei kon bereiken. Hij is diep met zijn wielen in het zand weggezakt en een andere range rover van de NWR organisatie is bezig om hem los te trekken. Blijkbaar werkt dit niet. Ik word gesommeerd over te stappen naar de andere auto omdat mijn chauffeur de vakantieganger gaat slepen. Nadat ik ben overgestapt scheurt de chauffeur door het zand waarop ik vraag of hij haast heeft. Ja, hij heeft haast want hij moeten klanten ophalen.

IMG_3396Ik wordt gedropped op een punt waar bezoekers staan te wachten om teruggereden te worden. Ik vraag nog aan de chauffeur … wat nu?? En hij bijt mij toe “just follow the footsteps in the sand and then you”ll reach Deadveli” oftewel volg de voetstappen in het zand en dan kom je vanzelf bij Sossusvlei. Ok dacht ik, dan doe ik dat maar. Niet beseffend wat de gevolgen hiervan zouden zijn.

Ik heb gelukkig mijn hoed op maar mijn schoenen had ik niet omgewisseld. De schoenen die ik aan had lopen erg comfortabel maar zijn aan de bovenkant open. Ook was ik vergeten mijn water in mijn rugzak te doen. 15 liter water in mijn camper en door de haast bij het vertrekpunt, mijn fles water vergeten. Enfin, volgens de chauffeur is het ongeveer 10 minuten lopen naar Deadvlei en ik ga dus op pad, het voetspoor volgend. Onderweg kom ik een Engels echtpaar tegen die op de terugweg zijn en ik vraag hen nog om een foto van mij te maken. Ik voelde toen wel al dat mijn voeten erg warm werden. Nadat de foto is genomen, loop ik door. Op dat moment ben ik helemaal alleen in dat gebied. Na idd ruim 10 minuten lopen ben ik Deadvlei. Wat prachtig!!! Ik ben enorm onder de indruk van hetgeen ik zie en maak prachtige foto’s.

IMG_3339Het is dan rond het middaguur en ik verneem de enorme warmte, mijn zeer warme tenen en dat ik dorst begin te krijgen. Op dat moment besluit ik om terug te lopen want ik vertrouw het niet meer. Er is hier verder helemaal niemand, geen zuchtje wind en geen enkele schaduw. Mijn voornemen is om de volgende morgen vroeg, als het koeler is, terug te komen. Tijdens het teruglopen branden mijn voeten en mijn dorst neemt toe.

Dat is het moment dat ik realiseer dat er mensen op deze wijze sterven. Gelukkig heb ik een uitstekende conditie en als ik op een duin sta zie ik de range rover staan, op punt van vertrek. Wat ben ik blij de auto te zien en ik begin te wuiven dat hij op mij moet wachten. Het lijkt er echter op dat hij wegrijdt echter even later zie ik hem terugrijden en dat er op mij wordt gewacht. Het lopen in het het zand gaat moeizaam en ik ben blij als ik bij de auto ben. De mensen die ik op de heenreis had ontmoet zaten ook in de auto, dus zo lang hebben zij moeten wachten op vervoer. Ik krijg water aangereikt en ben ontzettend blij dat ik in de auto zit. Wel blijven mijn tenen heel erg branden, wat mij bevreemd.

Bij de camper aangekomen direct water gedronken en mijn voeten gekoeld met water en dan ik zie ik wat er is gebeurd. Het hete zand is in mijn schoenen terecht gekomen en heeft enorme brandblaren op mijn tenen veroorzaakt.

Ik ben direct teruggereden naar de campsite waar de receptioniste mij verbaasd aankijkt dat ik al weer terug ben. Ik laat haar mijn voeten zien, zij zet mij op een stoel neer en haalt ijsklonten om deze ter koeling op de blaren te leggen. Echter zij ziet als snel in dat dit niet werkt, pakt mij onder haar arm en begeleidt mij naar de 1e hulp aan de overkant van de camping. De arts desinfecteert mijn voeten, smeert een soort van betadine zalf op de blaren en verbindt mijn voeten.

In de tussentijd heeft de receptioniste, Elizabeth, slippers van haar zelf opgehaald, zodat ik deze aan mijn verbonden voeten kan dragen. Zo ontzettend lief. Vervolgens brengen zij mij met de ambulance naar mijn camper waar ik op een stoel wordt gezet en de rest van de dag zal doorbrengen. Ik heb pijnstillers meegekregen en daar zit ik dan. De pijn is fors, alsof mijn tenen in brand staan. Wie ooit een brandblaar heeft gehad, kan zich er iets bij voorstellen. En dan aan beide voeten. Als ik naar het toilet moet, strompel ik over de camping.

voetjes omhoogDit is het eerste moment tijdens mijn reis dat ik mijn kwetsbaarheid voel. Gelukkig zijn ze op de camping allemaal hartstikke lief voor mij, toch voel ik mij verdrietig. De pijn kost ook veel energie. Gelukkig helpen o.m. mijn NLP technieken mij in deze situatie. Ik focus mijn gedachten op andere dingen, weg van de pijn en de situatie waarin ik mij bevind en dat werkt perfect. Ik voel mijn optimisme weer terugkomen.

’s Avonds weer naar de arts en zie dat de blaren alleen maar zijn toegenomen. Het vocht hoopt zich op en de arts vertelt mij dat de blaren moeten springen, het vocht in de blaar koelt de onderliggende huid en zorgt voor herstel. De volgende morgen zijn de blaren nog groter en in de loop van middag verneem ik dat een blaar barst omdat er vocht uit het verband loopt. Weer naar de arts en ja de blaar is enigszins gesprongen alleen nu heb ik een open wond. Het beste is om de wond open te laten zodat de huid zich kan herstellen. Alleen moet dat in een steriele ruimte en ja, daar is de woestijn nou niet de meest geschikte omgeving voor. Dus toch maar weer opnieuw verbonden. Nadat ik weer een dag op de stoel heb doorgebracht en ik de situatie steeds minder vertrouw, besluit ik om de volgende morgen naar Windhoek te rijden. Zodat ik daar verder behandeld kan worden. Een rit van ruim zes uur. De volgende morgen zo goed en zo kwaad als het gaat, de camper ingepakt en mij voorbereid op de komende trip. Ik mag de slippers van de receptioniste aanhouden, zodat ik in elk geval kan rijden. In Windhoek zal ik ervoor zorgen dat zij de slippers weer terugkrijgt. Ik wil haar een fooi geven echter Elizabeth weigert dit. Zij wil alleen een knuffel en zij sluit mij aan haar enorme boezem. Op dat moment schieten de tranen in mijn ogen. Zoveel liefde en warmte, dat ontroert mij.

foto 1 IMG_4106

Ik ga op pad en kom na ruim zes uur in Windhoek aan, waar vriendinnetje Wil en medewerkers van de lodge al op mij staan te wachten. Zij hebben mij naar het ziekenhuis gereden waar ik verder ben geholpen.Vanaf dat moment elke dag naar het ziekenhuis om verband te wisselen en zalf  op de wonden te smeren. Antibiotica en pijnstillers mee.

En dit was dus het einde van wat vanaf het begin van mijn reis mijn hoogtepunt had moeten worden. Tja…. zo zie je maar weer, hoe anders het kan uitpakken.

Wel waren zij mij in de woestijn dankbaar want de gedurende de 2 dagen die ik er heb doorgebracht heeft het meerdere keren geregend en het had sinds zeeeer lange tijd niet meer geregend. Oftewel…. elk nadeel heeft zijn voordeel. En ja…. ik moet dus nog een keer naar Sossusvlei om de zonsopkomst en zonsondergang te beleven.

Liefs vanuit Namibie.