Alweer een week voorbij. Time flies…..

En ja… ik heb fun. Ik geniet met volle teugen. De afgelopen week doorgebracht op Pilanesberg, waar ik met mijn campertje mijn eigen game drive heb gereden. In mijn eentje door een prachtig natuurpark rijden, waar zebra’s en impala’s mijn pad kruisen. De camper, een 4×4 wheel, is sterk en krachtig en voelt zich in dit soort terreinen helemaal in zijn element. De zijwegen in het park zijn allemaal zgn. dirt road, wat wil zeggen, onverhard.

zebra

Vervolgens doorgereden naar Pretoria waar ik heb mogen overnachten in hotel Casta Diva. Het hotel wordt gerund door Charles en Alexandro, die ik heb leren kennen tijdens mijn weekend in Madikwe. Het is een prachtig hotel in een schitterende omgeving. Mijn kamer ligt op de top van een berg en ik kijk uit over Pretoria. Vanuit mijn bed zie ik de lichtjes van de stad.  Wat een genot.

Met de beide mannen en hun (schoon)moeder heb ik heerlijk gegeten in het restaurant van het hotel, waar ik met alle egards ben ontvangen. Tijdens het diner gaat één van de bedienden achter de piano zitten en begint te zingen. Wat een stem!!! Wat een talent! Deze avond is voor mij een groot geschenk. En het geschenk blijkt echt een geschenk want toen ik de volgende dag wilde afrekenen, bleek ik volledig hun gast te zijn. Oftewel geen enkele kosten voor mij. Wat een mooie mensen! En dit komt zomaar op mijn pad.

olifantVanuit Pretoria via Johannesburg naar het olifantenreservaat Thula Thula gereden. Het reservaat van de schrijver Lawrence Oliver (helaas overleden) die o.m. het boek “The Elephant Whisperer” heeft geschreven. Een aanrader voor iedereen. Over hoe dingen op je pad komen. Een prachtig verhaal en het voelt enigszins vreemd aan dat ik midden in de omgeving ben waar het verhaal zich heeft afgespeeld. De kudde olifanten hebben wij mogen aanschouwen. Een indrukwekkend schouwspel. Zelfs er tussenin gereden. En dat terwijl het toch echt wilde olifanten zijn. Ik vertrouw maar op de ranger want binnenin mij voel ik op dat moment toch wel een beetje spanning. Want ze zijn echt “ huge”

Tijdens dit weekend ben ik mijzelf overigens weer eens tegengekomen. Ik ben weer in een valkuil van mijzelf gestapt. Het voert te ver om dat in dit blog dieper uit te werken. Wat ik mij echter wel besef dat voor mij de combinatie vermoeidheid, teleurstelling en een paar glazen wijn, niet goed is. Ik verlies mijzelf dan in een emotie die ik achteraf betreur. Oftewel ik had een bepaalde verwachting (die overigens wel gevoed was) waar uiteindelijk niet aan voldaan werd. Dit leidt bij mij dan tot leurstelling. Terwijl ik mij zo had voorgenomen geen verwachtingen meer te hebben. Want is er geen verwachting dan is er ook geen teleurstelling. Mocht ik ooit een boek gaan schrijven, wat niet ondenkbaar is, dan zal ik nader op deze situatie ingaan. Tegelijkertijd besef ik ook dat ik niet te hard voor mijzelf hoef te zijn. Ik ben een mens met emoties die ook geuit mogen worden. Alleen de wijze waarop, daarin heb ik nog iets te leren. Ik kan het de ander verwijten maar daar heb ik niets aan. Ik kan die ander niet veranderen. Wel kan ik aan mijzelf werken en de ander accepteren zoals die is. En het is aan mij om te bepalen of ik daar mee om wil gaan.

1601575_269815773174889_2144758656_n

Deze hele reis maak ik zonder enige verwachting, dit geeft mij een gevoel van vrijheid en blijheid. De koers zet ik enigszins uit waarbij de mooie momenten zich aan elkaar rijgen.. Het mag raar klinken maar ik voel mij een blij mensje. Een blij mensje in een voor mij totaal onbekende wereld.

Dit leidt tot het volgende en wel het nieuws. Vanaf het moment van vertrek, volg ik geen enkel nieuwsbulletin. Ik heb totaal geen idee wat er zich thans afspeelt in de wereld. En weet je… ik mis het ook niet. Waar ik thuis altijd met nieuws en ontwikkelingen bezig ben, boeit mij dit op dit moment helemaal niet. Ook het kortstondige en het jachtige van het bestaan neem ik afstand van. Waar ik (en met mij zeer veel anderen) toch zeer druk was met het elkaar informeren over van alles en niks, verslaafd zijn geraakt aan Whappen (whatsappen), Facebook en al wat dies meer zij, alles van elkaar moeten en willen weten, verneem ik dat ik daar afstand van neem. Het whappen is voor mij nu een goedkope wijze om contact te houden met het thuisfront. Dat is een voordeel in deze tijd. Enkele jaren geleden was er alleen nog maar de telefoon en de wereldomroep. Facebook gebruik ik om familie en vrienden mee te laten genieten van mij reis en geeft mij een gevoel van verbinding met het thuisfront. Dit blog gebruik ik om iedereen die dat wil, mee te laten reizen in mijn wereld. Mijn wereld van de beleving. De ervaringen die ik opdoe wil ik graag delen met jullie allen. Dit onder mijn welbekende motto: wie kan delen, kan vermenigvuldigen. Eigenlijk is het blog te vergelijken met een boek. De schrijver schrijft een boek en de geïnteresseerde schaft het aan.

Terwijl ik dit type zit ik aan een stromend riviertje, in de zon met een kopje koffie op het tafeltje en mijn campertje achter mij. Ik heb twee dagen aan dit riviertje, de Sabie, gestaan. Op de campsite zijn nog twee andere campers. Verder is het totale terrein verlaten. De vakanties zijn voorbij. Ik hoef ook nergens te reserveren want het is overal heerlijk rustig en ik kan overal terecht.

Rust en ontspanning. Een goed medicijn voor een vermoeide geest. Dit klink wellicht zwaar maar ik durf nu pas te erkennen dat dit aan de orde is. Leeggezogen door de hectiek, niet goed verwerkt verdriet, zorgen afgewisseld met blijdschap. De blijdschap met name gerelateerd aan mijn bedrijf Alter Ego, dat het in de afgelopen 15 jaar zo goed heeft gedaan en waarin ik mij heb mogen ontwikkelen. Privé mijzelf verwaarloosd en mij teveel verloren in pleasegedrag. Niet mijn eigen plek durven innemen terwijl ik dat zakelijk goed kan. De balans komt langzamerhand terug. Na 14 jaar …. eindelijk afsluiten. Tranen rollen over mijn wangen. Omdat ik het eindelijk durf toe te geven. Niet meer vechten. Meegaan met de stroom. Ik heb lang genoeg gevochten. Het hoeft niet meer. Ik mag er zijn!

1653349_269813466508453_1218595839_n

Mijn reisplan is dat ik de komende dagen met de camper door het Krugerpark trek, vandaar uit doorrijd naar Botswana, naar het noordelijk deel en daarna doorrijd naar Nambie, waar ik ook een aantal dagen zal verblijven. Volgens de planning zal ik rond 17 februari weer in Windhoek zijn.

Voor nu lieve groet vanuit Sabie, Zuid Afrika