Het is inmiddels alweer twee weken geleden dat ik mijn laatste stukje heb geschreven. Dat was voor het moment dat ik samen met een vriendin en een groep Duitsers met campers de woestijn in zou gaan, naar Stauchab om precies te zijn. Tot nu vliegt de tijd voorbij. Ik ben nu bijna al een maand onderweg, toch lijkt het voor mijn gevoel nog maar een week. Ik snuif de Afrikaanse cultuur diep in mij op en geniet met volle teugen. De dagen zijn zo gevuld met bezigheden dat er weinig tijd overblijft voor het schrijven van stukjes voor mijn blog. En als is dan wat schrijf dan is het lastig om het op Internet geplaatst te krijgen omdat de Internet verbindingen zowel in Namibië als in Zuid Afrika te wensen overlaten.

Dit brengt mij direct tot het onderwerp wat mij nu bezighoudt:

Ik realiseer mij steeds meer hoe wij in Europa (lees Nederland) gewend zijn aan het gemakt van internet en WiFi. Het is voor mij heel gewoon om overal te kunnen internetten als whappen (whatsappen). Ook de snelheid, waarbij ik Nederland best nog wel eens mopperde als het internet voor mijn gevoel traag was. Hier in Afrika leer ik dat, wat voor mij heel gewoon is, hier toch anders werkt. Soms is er een Internetverbinding, soms niet. En als het er is, dan zijn het trage verbindingen. Overigens praat ik uiteraard vanuit de kennis die ik dus zeer recent heb opgedaan in Zambia, Namibië en de North West part van Zuid Afrika. Ik wil hiermee zeker niet pretenderen dat ik alle wijsheid en kennis heb, echter dus spreek vanuit mijn ervaring tot nu toe. Ik leer hiermee geduld te krijgen o.m. de internet verbindingen.

Ik besef hoe afhankelijk ik ben geworden van deze vorm van communicatie. Ook leer ik hiermee het loslaten van mijn gevoel van perfectionisme. Ik probeer geen toezegging meer te doen met daarnaan gekoppeld een tijdsbestek, want de omstandigheden laten het vaak niet toe om een gedane toezegging binnen een bepaald tijdsbestek, na te komen.

Kortom, ik doe wel toezeggingen die ik uiteraard nakom, alleen het tijdsaspect laat ik vanaf nu dus los. Dit geeft voor mij minder druk.

view window carIMG_1194olifant

Ik ben dus inmiddels een weekend met een groep Duitsers de woestijn in geweest. Hoe bijzonder het is dat je 2,5 dag gewoon niet bereikbaar bent. Telefonie of internet is niet mogelijk, er is geen enkele mobiele verbinding. In 1e instantie beklemt mij dat. Stel dat er thuis iets gebeurt, dan ben ik niet bereikbaar. Oefff…. dat geeft een naar gevoel.Tegelijkertijd ook beseffend hoe afhankelijk ik van deze vorm van communicatie ben geworden. Tja… ook dit gevoel maar snel losgelaten want ik kan het op dat moment toch niet veranderen. Zodra ik toegeef aan het loslaten, ervaar ik een enorm gevoel van vrijheid. Midden in de natuur, verlaten van iedereen (behalve dan het groepje Duitsers ;-)).

Ik heb genoten. Heerlijk in mijn upje gewandeld en de vrijheid opgesnoven.

Het geeft een klein beetje het gevoel terug van wat ik in mijn jeugd heb ervaren. Een gevoel van onbevangenheid, wat mij ontroert. Na de woestijn, heb ik besloten om een camper bij vriendin Wil te huren en hiermee op pad te gaan. De 4×4 Camper wordt voor mij gereedgemaakt en ik ga op pad. Doel is Zuid Afrika. Echter om in Zuid Afrika te komen moet ik eerst door Botswana reizen. Een rit van 1.200 km.

Donderdag 9 januari 2014:

Ik vertrek in de vroege ochtend , om precies te zijn om 07.15 uur. Tank vol met diesel en doel is het plaatsje Kang in Botswana te bereiken. Dit plaatsje is halverwege tussen Windhoek (Namibië) en de North West part van Zuid Afrika. De reissnelheid met de camper is ongeveer 90 km. per uur. Kortom na ongeveer 9 uur moet ik Kang bereikt hebben. Links rijden, stuur rechts. Klinkt raar, maar het is alsof ik altijd zo heb gereden. Zegt misschien iets over mijn rijstijl in Nederland ;-).

Overigens rijd ik zonder internationaal rijbewijs. Nah… ik neem het risico. Ik voel mij best wel stoer in het campertje, alleen op pad. Tegelijkertijd ook een beetje zenuwachtig omdat de brandstofmeter niet goed werkt. Ik moet dus op kilometers rijden. Dit in het besef dat in Botswana pas in Kang weer getankt kan worden. Er is geen enkel tankstation tussentijds. Komt weer het thema van loslaten. Angstgevoel loslaten. Hierdoor kan ik enorm genieten van de rit, want met een gangetje van 90 km. langs Heren wegen rijden, geeft tijd en ruimte om om mij heen te kijken. Het is een lange, rechte 2-baansweg, nagenoeg geen enkele bocht, in een zeer weids, onbewoond landschap. Wel vaak koeien of ezels op de weg. Dit maakt dat ik continu alert blijf op wat er voor mij gebeurt, want afleiding van overig verkeer is er niet. In een tijdsbestek van een uur kom ik ongeveer twee auto’s tegen, dus op de hele rit maar een stuk of 8 auto’s tegengekomen. Op enig moment zie ik wel op mijn mobiele telefoon dat ik geen enkel bereik heb.

Stel er gebeurt wat…lekke band, motor problemen of wat dan ook. Op dat moment voel ik mij erg kwetsbaar, heel erg vrouw en alleen. Ik haal de kracht in mijzelf naar boven en krijg gelukkig mijn zelfvertrouwen weer terug.

onderwegNa ruim 9 uur rijden en verder intens genieten kom ik aan in Kang. Overnacht op een campsite langs de kant van de weg, bij een tankstation. Gelukkig was er nog een stel, dus ik was niet helemaal alleen. Deze avond moet ik uitzoeken waar ik de volgende dag in Zuid Afrika naar toe ga.

Door vermoeidheid lukt het mij niet om een bestemming te vinden en dat is het eerste moment dat ik echt met mijzelf wordt geconfronteerd. De combinatie van vermoeidheid en niet weten waar naar toe te gaan maakt dat ik mij op dat moment heel erg eenzaam voel en mijzelf de vraag stel… waarom wil ik dit toch allemaal? Het antwoord weet ik niet en ben gelukkig snel in slaap gevallen.

De volgende morgen vroeg op en toen had ik ook het antwoord. Een antwoord op mijn bestemming wel te verstaan. Ik ga naar een stad vlak over de grens in Zuid Afrika, ik overnacht daar in hotel en zie wel waar deze toch mij brengt. TomTom ingesteld en nog maar ruim 5 uur te gaan en dan ben ik op de plaats van bestemming. De grensvergangen gaan goed, zowel van Namibië met Botswana als Botswana met Zuid Afrika.

paspoort

Ik heb inmiddels een ruime verzameling aan stempels in mijn paspoort.Ik ben nu in Zuid Afrika, in het natuurpark Pilanesberg om precies te zijn. Dit schrijvend en alles overdenkend besef ik dat mijn thema is…..loslaten.

Loslaten om gevoel van vrijheid te kunnen toelaten. Niet naïef, maar meer onbevangen te durven zijn. Los van de controle maar af en toe wel sturen. Zij zei… enigszins beschouwend. Lieve groet vanuit Pilanesberg, Namibië en met dank aan Liseth Medema, die er elke keer weer voor zorgt dat mijn stukjes en foto’s op het blog worden geplaatst.