Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in Windhoek, Namibië. Op maandag 30 december, na een laatste wandeling met de jonge leeuwen, afscheid genomen van het personeel van de Lion Encounter. Met toch een beetje weemoedig gevoel rijden wij naar het vliegveld. En ook is het een vreemd gevoel dat ik nu niet naar huis ga, maar de volgende stap ga maken in mijn programma.Voor het eerst alleen op reis in Afrika! Mijn ontdekkingstocht gaat nu echt beginnen.

Het vrijwilligerswerk bij de Lion Encounter is overigens een zeer goede start geweest. Het voelt als een overgang van mijn thuissituatie naar een nieuwe omgeving waarbij ik niet direct alleen met mijzelf wordt geconfronteerd.

Enfin, nu dus in Namibië, een totaal andere wereld. De luxe in de lodge waar ik thans verblijf kan ik overigens zeer waarderen, na de sobere omgeving in Zambia. In elk geval voor een paar dagen. Hier ook oud- en nieuw gevierd. Net als kerst heb ik ook geen enkel gevoel bij oud- en nieuw. Hier wordt ook geen vuurwerk afgeschoten omdat dit een natuurgebied is. Lekker rustig, kan ik zeer waarderen. De avond brengen wij door met een groepje mensen die hier ook verblijven. Gezellig, kletsen, spelletje knobbelen en om 00.00 uur champagne. Tegelijkertijd realiserend dat Nederland nog een uur te gaan heeft. Diezelfde nacht nog met mijn moeder gebeld om haar een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ze was een beetje emotioneel en dat raakt mij. Op dat moment is de familie ver weg. Daarbij dan toch ook wel weer het blije gevoel bij mij van mijn eigen vrijheid, geen verplichtingen, ruim baan voor mijzelf. Een totaal andere wereld dan die van mijn familie. Het voelt goed!

Nieuwjaarsdag een bezoek gebracht aan vrienden van Wil (Wil is vriendin uit Nederland zij is mede-eigenaar is van de lodge en het camperverhuur Bobo-campers en zij verblijft inmiddels al weer 8 jaar in Namibië). Gezellig, de braai aan en kennis maken met een voor mij nieuwe cultuur. Oefff……… wel veel drank.

Verder dobberen de eerste dagen in het nieuwe jaar een beetje voorbij en ik verneem nu pas hoe moe ik ben. Ik slaap veel en vind het heerlijk om ’s ochtends buiten te kunnen ontbijten, de zon op het terras met zicht op een weids landschap. Gisteren geshopt in Windhoek, want ik realiseerde mij dat de kleding die ik had meegenomen, sterk gericht waren op het werken in de Lion Encounter. Dus wat leuke shirtjes en broekje gekocht en nog een paar schoenen. Voor degenen die mij al langer kennen…. weer een paar aan de collectie toegevoegd ;-).

In Windhoek besef ik voor het eerst mijn kwetsbaarheid. In de winkels … overal bewaking, er wordt zelfs omgeroepen in de winkels en gewaarschuwd voor mensen die zakken willen rollen. De personen worden compleet beschreven zodat je weet op welke man/vrouw je moet letten. Ook als ik in een kleine shop ben zie ik een paar mannen, de ene stapt de winkel binnen en de ander blijft buiten “ op wacht” staan. De jongeman binnen schuifelt rond en loopt op mij toe. Gelukkig kwam op dat moment de bewaking erbij en zette de jongeman buiten de deur. Kortom… waarschuwing…, goed op mijn tas letten. Overigens kan dit ook in Nederland gebeuren echter hier toont het zich zo overduidelijk met name door de bewaking buiten en in de winkels. Merkwaardig fenomeen. Schril contrast tussen arm en rijk.

Dit weekend ga ik met een groepje vrienden de woestijn in met een paar campers. Ben benieuwd hoe dit is. Op maandag ben ik weer terug in de bewoonde wereld en dinsdag vertrek ik, zo het nu lijkt, met een camper naar Swakopmund. De reis ga ik vandaag uitzetten.

Ik houd jullie op de hoogte!

Groetjes vanuit een zeer zonnig Nambië.